Wupperthal, an object of people and place

Abstract

Wupperthal is a place that reflects an intimate relationship between man and nature and stands as an object within the landscape. It is one of the best-preserved mission stations in the Western Cape that still functions as an active community under the administration of the Church. To conserve Wupperthal, it needs to continue as a working mission station and adapt to changes associated with technology and development. The approach was that the land speaks its own language and would reveal possibilities rather than to be dominated by highly scripted interventions. Assessment criteria for cultural landscapes are still in development, therefore a combination of methods was used. The main literature review was centred on values that gave rise to a series of obligations. The obligations informed the design process while the fieldwork connected embedded narratives of the land to physical links and requirements. The methodology includes documentary, oral and physical mapping. Each mapped feature was tested for its significance as per the value criteria that the authors developed. Value in Wupperthal was found in the vulnerable, the unexpected and the coincidental. The functional needs of the town called for the preservation of the historic nodes and their amplification or framing. Critical in significance however are the in-between moments, where the everyday life of the people are celebrated and made tangible. The project aims to balance sensitivity to the internal logic of the vernacular landscape with the boldness required to ensure the longevity of the town over time.

Wupperthal is een plek die een intieme relatie tussen mens en natuur weerspiegelt en het staat als een object in het landschap. Het is een van de best bewaarde zendingsstations in de West-Kaap die nog steeds fungeert als een actieve gemeenschap onder de administratie van de kerk. Om Wupperthal te behouden, moet het als een werkend zendingsstation blijven bestaan en zich aanpassen aan veranderingen in verband met technologie en ontwikkeling. De aanpak was dat het land “zijn eigen taal spreekt” en mogelijkheden zich zouden voordoen in plaats van onder gedwongen interventie te lijden. Beoordelingscriteria voor culturele landschappen worden steeds ontwikkeld, daarom werd een combinatie van methoden gebruikt. De belangrijkste literatuuroverzicht was gericht op “de waarde van het land” dat aanleiding geeft tot een reeks verplichtingen. De verplichtingen hebben het ontwerpproces geïnformeerd, terwijl het veldwerk de verhalen ingebed in het land aan fysieke koppelingen en vereisten heeft verbonden. De methodologie omvat documentaire, mondelinge en fysieke kartering. Ieder in kaart gebrachte kenmerk werd getest op hun betekenis volgens waardecriteria die de auteurs ontwikkelden. In Wupperthal werd in het kwetsbare, het onverwachte en het toevallige waarde gevonden. De functionele behoeften van de stad eiste het behoud, versterking en omlijsting van van de historische knooppunten. In de tussenliggende momenten wordt het dagelijkse leven van de mensen gevierd en tastbaar gemaakt. Het project beoogt om de gevoeligheid voor de interne logica van het volkseigen landschap in evewicht te brengen met de dapperheid die nodig is om de levensduur van de stad op de lang duur te garanderen.