Florensky and Malevich : the image and materiality

Abstract

Daniel Miller claims that artefacts essentially not only have material existence – size, shape, texture, weight, colour, the substance from which they are made – but also the human value placed upon them, the context in which they are given agency, when they become engaged in the vital play of contemporary life: the material only acquires meaning, significance through cultural usage, a disaggregated hybridity that contributes to our sense of a cultural reality. In his book Iconostasis (1922) the Russian priest and writer Pavel Florensky insists on the significance of the material specificity of icons within the religious ontology of Russian orthodoxy. Similarly Kazimir Malevich’s evolving concept of Suprematism can only be grasped through the “new realism” of his non-objective images, icons for a post-revolutionary future. Material objects – icons and Suprematist images – can exercise within social situations an agency that aims to bring about cultural effects. Both thinkers lived through the early years of the post-1917 Russian revolutions where their humane concepts of dialectical materialism came in conflict with more mundane materialism of Bolshevism.

Daniel Miller beweert dat artefacten in wezen niet alleen een materieel bestaan hebben - grootte, vorm, textuur, gewicht, kleur, de stof waaruit ze zijn vervaardigd - maar dat daar bovenop ook een menselijke waarde geldt, de context waarin ze bestaansrecht worden gegeven, als ze in het vitale spel van het hedendaagse leven betrokken zijn: het materiaal krijgt pas betekenis, waarde door cultureel gebruik, een uiteengesplitste hybriditeit dat bijdraagt aan ons gevoel van een culturele realiteit. In zijn boek Iconostase (1922) dringt de Russische priester en schrijver Pavel Florensky aan op het belang van de materiële specificiteit van de iconen binnen de religieuze ontologie van de Russische orthodoxie. Ook het evoluerend concept ‘Suprematism’ van Kazimir Malevich kan alleen worden begrepen door middel van het ‘nieuwe realisme’ van zijn niet-objectieve beelden, iconen voor een post-revolutionaire toekomst. Materiële objecten - iconen en suprematistische beelden – kunnen binnen sociale situaties een invloed uitoefenen dat zich richt op culturele effecten. Beide denkers hebben de eerste jaren van de post-1917 Russische revoluties meegemaakt waarin hun humane concepten van het dialectisch materialisme in conflict kwam met meer alledaagse materialisme van het bolsjewisme.